سیستم سپر خودرو بخشی جدایی ناپذیر از بدنه خودرو است و یک سیستم حفاظتی چهار طبقه را تشکیل می دهد: پانل بیرونی، لایه بافر، پرتو تصادف و جعبه جذب انرژی-. ضربه گیرهای مدرن معمولاً از یک پانل بیرونی، مواد بافر، پرتو تصادف و جعبه{3}}جذب انرژی تشکیل شده اند. پانل بیرونی از پلاستیک پلی پروپیلن PP ساخته شده است، لایه بافر فوم لانه زنبوری یا ساختاری{5}}جذب انرژی است، تیر ضربه از فولاد یا آلیاژ آلومینیوم ساخته شده است، و جعبه جذب انرژی-یک جزء فلزی جمع شونده است. این سیستم انرژی ضربه را جذب می کند و از اجزای خودرو در هنگام برخورد محافظت می کند. این می تواند به طور خودکار پس از یک برخورد جزئی بهبود یابد و نیروی ضربه را در یک برخورد شدید برای اطمینان از فضای بقای سرنشین پراکنده کند. طراحی آن عملکرد تزئینی نیز دارد.
در تصادفات با سرعت کم، نقش مهمی در جذب انرژی دارد و باید الزامات حفاظت از عابر پیاده را برآورده کند. مواد سپر از فلز به پلاستیک تبدیل شده اند. در سال 1971، اداره ملی ایمنی ترافیک بزرگراه (NHTSA) در ایالات متحده اولین استاندارد فنی جهان را برای تنظیم طراحی سپر خودرو صادر کرد. در سال 1976، تحت چارچوب مقررات مربوطه، استانداردهای سپر به «استانداردهای فاز اول» و «استانداردهای فاز دوم» تقسیم شدند. در سال 1983، مقررات سپر ایالات متحده بیشتر کاهش یافت. سپرهای پلاستیکی می توانند هزینه های تولید را 20 تا 30 درصد در مقایسه با ضربه گیرهای فلزی کاهش دهند.